Archive for the ‘INDIAN MUSLIM’ Category


“நான் முஸ்லீமாக இருந்திருக்கா விட்டால் அவர்கள் என்னை பயங்கரவாதி என்று ஒரு போதும் கைது செய்திருக்க மாட்டார்கள்.
என்னைப் போல நூற்றுக் கணக்கான முஸ்லீம் இளைஞர்கள் போலி வழக்குகளில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர்.”
கடந்த பிப்ரவரி 21ம் தேதி ஹைதரபாத் தில்சுக்நகரின் சந்தைத் தெருவில் 100 மீட்டர் இடைவெளியில் இரண்டு குண்டுகள் வெடித்தன; 3 கல்லூரி மாணவர்கள் உட்பட 17 பேர் கொல்லப்பட்டனர்; 119 பேர் காயமடைந்தனர்.
இந்த பயங்கரவாத சம்பவத்திற்கு காரணமான குற்றவாளிகளை தேடுவதற்கான புலன் விசாரணை நடந்து வருகிறது.
“அஜ்மல் கசாப், அப்சல் குரு ஆகியோர் தூக்கிலிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து ஏதாவது எதிர்வினை வரும் என்று நாங்கள் எதிர்பார்த்தோம்” என்றார் மத்திய உள்துறை அமைச்சர் சுஷில் குமார் ஷிண்டே. அதன் மூலம் ஹைதரபாத் குண்டு வெடிப்பு தொடர்பான விசாரணையில் அரசு அமைப்புகளின் முன் முடிவை வெளிப்படுத்தினார்.
2007ம் ஆண்டு ஹைதரபாத் மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பைப் பற்றி விசாரணை நடத்திய அதே ஹைதராபாத் போலீஸ் இப்போதும் விசாரணை நடத்துகிறது. மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பு சம்பவத்துக்குப் பிறகு முஸ்லீம் பகுதிகளில் ரெய்டு நடத்தி, பல முஸ்லீம் இளைஞர்களை சுற்றி வளைத்தது போலீஸ். அவர்கள் தனியார் பண்ணை வீடுகளில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர். அவர்களிடமிருந்து ஆர்.டி.எக்ஸ் ஆயுதங்கள், வெடிமருந்து, ஜிகாதி பிரசுரங்கள், செல்போன் பதிவுகள், மடிக்கணினிகள், பயங்கரவாத பயிற்சிக்காக வெளிநாடுகளுக்கு போய் வந்த விபரங்கள் இவற்றை கைப்பற்றியதாக போலீஸ் சொன்னது.
அவை அனைத்தும் பொய் என்று இப்போது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளன.
இப்போது தில்சுக் நகர் குண்டு வெடிப்புக்குப் பிறகும் முகமது ரயீசுதீன், முகமது அஸ்மத், அப்துல் ரஹீம், அப்துல் கரீம் என்ற அதே இளைஞர்களை போலீஸ் கைது செய்திருக்கிறது. மெக்கா மசூதி வழக்கில் நான்கு பேரும் குற்றமற்றவர்கள் என்று விடுதலை செய்யப்பட்டதோடு தேசிய சிறுபான்மையினர் ஆணையம் அவர்களுக்கு நிவாரணம் அளிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டிருக்கிறது.
மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பு தொடர்பாக இந்த இளைஞர்கள் மீது போடப்பட்ட வழக்கை தள்ளுபடி செய்த அமர்வு நீதிமன்றம் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் வாக்குமூலங்களை தவிர எந்த ஒரு ஆதாரத்தையும் போலீசால் தர முடியவில்லை என்று குறிப்பிட்டது. அந்த வாக்குமூலங்கள் கொடூரமான சித்திரவதையின் மூலம் பெறப்பட்டிருந்தன.
2007 மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பு தொடர்பாக போலி வழக்குகளை உருவாக்கிய போலீஸ் அதிகாரிகள் இது வரை தண்டிக்கப்படவில்லை. சென்ற முறை உண்மையான விசாரணைக்கு தடையாக இருந்த இந்த அதிகாரிகள் தண்டிக்கப்பட்டால்தான் தில்சுக் நகர் குண்டு வெடிப்பு பற்றிய விசாரணை நியாயமாக நடைபெற முடியும்.
இதற்கிடையில் ஹைதராபாத் பத்திரிகைகள் பெயர் குறிப்பிடாத போலீஸ்காரர்களை மேற்கோள் காட்டி குண்டு வெடிப்பில் முஸ்லீம்களின் தொடர்பு பற்றி வதந்திகளிலும் ஊகங்களையும் பரப்பி வருகின்றன.
2012 ஆகஸ்ட் மாதம் பெங்களூரு போலீசின் குற்றவியல் பிரிவு இதே ஹைதராபாத் போலீஸ் உதவியுடன் 14 இளைஞர்களை பயங்கரவாதிகள் என்று கைது செய்தது. அவர்களில் ஒருவரான முதில்-உர்-ரஹ்மான் சித்திக்கி என்ற டெக்கான் ஹெரால்ட் நிருபர் கடந்த 25ம் தேதி பெங்களூரின் பார்ப்பன அக்ரஹாரம் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்.
26 வயதான சித்திக்கி, ‘போலீஸ் முஸ்லீம்களுக்கு எதிராக அமைப்பு ரீதியான பாகுபாட்டை கடைப்பிடிக்கிறது’ என்று குற்றம் சாட்டியுள்ளார். “நான் முஸ்லீமாக இருந்திருக்கா விட்டால் அவர்கள் என்னை பயங்கரவாதி என்று ஒரு போதும் கைது செய்திருக்க மாட்டார்கள். ஊடகங்களும் போலீசும் முஸ்லீம்கள் பற்றிய பொதுப்புத்தியுடன் நடந்த கொள்கின்றன. இது எனக்கு மட்டுமான பிரச்சனை இல்லை. என்னைப் போல நூற்றுக் கணக்கான முஸ்லீம் இளைஞர்கள் போலி வழக்குகளில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர்.” என்றார் அவர்.
‘சித்திக்கியும் அவருடன் கைது செய்யப்பட்ட இளைஞர்களும் முக்கியமான இந்துத்துவா தலைவர்களையும் பத்திரிகையாளர்களையும் கொல்லத் திட்டமிட்டதாக’ குற்றம் சாட்டப்பட்டனர். சித்திக்கியின் சார்பில் மனித உரிமைகள் அமைப்பு ஒன்று போராடியதைத் தொடர்ந்து அவர் குற்றமற்றவர் என்று விடுவிக்கபட்டிருக்கிறார். மற்ற இளைஞர்களுக்கு அப்படிப்பட்ட ஆதரவும் வாய்ப்பும் கிடைக்காமல் இன்னும் சிறையில் உள்ளனர்.
“பெங்களூரு போலீசையும் பத்திரிகைகளையும் பொறுத்த வரை நான்தான் சதித்திட்டத்தின் தலைவன். நான்தான் தலைவன் என்றால் மற்றவர்கள் ஏன் இன்னமும் சிறையில் இருக்கிறார்கள்? அவர்களுக்கும் நியாயம் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன்” என்கிறார் சித்திக்கி.
சித்திக்கியும் மற்ற 14 பேரும் கைது செய்யப்பட்ட போது போலீஸ் சட்டபூர்வமான நடைமுறைகளை பின்பற்றவில்லை; அவரது குடும்பத்தினருக்கு கைது குறித்து தகவல் சொல்லவில்லை; எதற்காக கைது செய்கிறார்கள் என்ற காரணத்தை சொல்லவில்லை. 30 -40 வெள்ளை தாள்களில் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டார்கள்; அவற்றுள் ஒன்றில் முன் தேதியிட்ட போலி கைது அறிவிப்பு தயாரிக்கப்பட்டது.
சித்திக்கியுடன் விடுவிக்கப்பட்ட 28 வயதான நல்பாண்ட் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தின் டெக்னிஷியனாக வேலை செய்பவர். “நேற்று இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்க முடியவில்லை. நான் இயல்பு நிலைக்கு திரும்புவேனா என்று தெரியவில்லை. கடவுளின் கருணை இருந்தால் நான் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப முடியும்” என்றார்.
“போலீஸ் கைது செய்யும் போது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை முஸ்லீம் குல்லாய் அணியச் செய்து வீட்டை விட்டு வெளியில் வரச் செய்தார்கள்” என்கிறார் அவர்.
போலீஸ் துறைகளிலும் புலனாய்வு அமைப்புகளிலும் ஊடுருவி இருக்கும் முஸ்லீம்களுக்கு எதிரான மனப்பான்மை எந்த ஒரு வன்முறை சம்பவத்துக்கும் முஸ்லீம் இளைஞர்களை குற்றம் சாட்டி, அவர்களை கைது செய்து துன்புறுத்துவதையும், சித்திரவதை செய்வதையும் வழக்கமாக்கியிருக்கிறது.
கடந்த 10 ஆண்டுகளில் நடந்த காவி பயங்கரவாத சம்பவங்களில் ஆரம்பத்தில் முஸ்லீம் இளைஞர்கள் கைது செய்து துன்புறுத்தப்பட்டு பின்னர் பல மாதங்களுக்குப் பிறகு அவை இந்து அமைப்புகளின் பயங்கரவாதம் என்று செயல் என்று நிரூபணமாகியிருக்கின்றன.
அஜ்மீர் தர்க்காவில் அக்டோபர் 11, 2007ல் குண்டு வெடித்து 3 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.இது ஹூஜி, எல்-இ-டி அமைப்புகளைச் சேர்ந்த ஜிகாதி பயங்கரவாதிகளின் கைவண்ணம் என்ற புலனாய்வு அதிகாரிகளின் கதையை பத்திரிகைகளும் ஆர்வத்துடன் பரப்பி வந்தன. கைது செய்யப்பட்டவர்களில் அப்துல் ஹபீஸ் ஷமீம், குஷிபுர் ரஹ்மான், இம்ரான் அலி ஆகியோர் அடங்குவர்.இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ராஜஸ்தான் போலீஸ் தேவேந்திர குப்தா, விஷ்ணு பிரசாத், சந்திரசேகர் பட்டிதார் என்ற மூன்று பேரை கைது செய்தது. ஆர்.எஸ்.எஸ். உறுப்பினரான குப்தாதான் அந்த குண்டை வெடிக்கச் செய்த மொபைல் தொலைபேசியையும் சிம் கார்டையும் வாங்கினார் என்று தெரிய வந்தது. குண்டு வெடிப்புக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு கொல்லப்பட்ட சுனில் ஜோஷி திட்டமிட்டவர்களில் முக்கியமானவர் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
மே 18, 2007ல் ஹைதராபாத் மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பில் 14 பேர் கொல்லப்பட்டனர்; 50 பேர் காயமடைந்தனர்.’உள்ளூர் உதவியுடன் ஹர்கத்-உல்-ஜிகாத்-எ-இஸ்லாமி (HuJI) என்ற அமைப்புதான் இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்’ என்று ஹைதராபாத் போலீஸ் சொன்னது. 80 முஸ்லீம்கள் அடைத்து வைத்து விசாரணை செய்யப்பட்டு 25 பேர் குற்றம் செய்ததாக ஒத்துக் கொள்ள வைக்கப்பட்டனர்.ஆனால் ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, ‘அஜ்மீர் குண்டு வெடிப்பிலும் மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பிலும் ஒரே மாதிரியான மொபைல் போன்-சிம் குண்டுகள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன’ என்பது சி.பி.ஐ. விசாரணையில் தெரிய வந்தது. ‘பயன்படுத்தப்பட்ட ஆர்.டி.எக்ஸ்-டி.என்.டி. வெடிமருந்து கலவை இந்திய இராணுவத்தில் பயன்படுத்தும் விகிதத்திலானது’ என்றும் தெரிய வந்தது. இப்ராஹிம் ஜூனைத், ஷோயிப் ஜாகிர்தார், இம்ரான் கான், முகமது அப்துல் கலீம் உள்ளிட்ட பலர் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். குற்றம் சாட்டப்பட்ட சந்தீப் டாங்கே மற்றும் ராமச்சந்திரா கல்சங்காரா பற்றிய தகவல் சொல்பவர்களுக்கு ரூ 10 லட்சம் வெகுமதி அளிக்கப்படும் என்று ஜூன் 2010ல் போலீஸ் அறிவித்தது. லோகேஷ் ஷர்மா என்பவர் கைது செய்யப்பட்டார்.
அக்டோபர் 2009ல் மார்கோவாவில் நடந்த குண்டு வெடிப்பில் 2 பேர் உயிரிழந்தனர். 2010ல் தேசிய புலனாய்வு நிறுவனம் வலதுசாரி பயங்கரவாத அமைப்பான சனாதன் சன்ஸ்தாவைச் 11 பேர் மீது கோவாவில் உள்ள பஞ்சிம் நீதிமன்றத்தில் குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்தது.
செப்டம்பர் 8, 2006 அன்று மகராஷ்டிராவின் மாலேகானில் ஒரு மசூதிக்கு அருகில் மூன்று குண்டுகள் வெடித்து 37 பேர் கொல்லப்பட்டனர்; 100 பேர் காயமடைந்தனர்.சிமி அமைப்பைச் சேர்ந்த சல்மான் பார்சி, பரூக் இக்பால் மக்தூமி, ராயிஸ் அகமது, நூருல் ஹூடா சம்சுதோஹா, ஷபீர் பேட்டரிவாலா ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டு குற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். ஆனால், முக்கிய குற்றவாளியாக சேர்க்கப்பட்டிருந்த முகமது ஜாகித் அந்த நாளன்று மாலேகானிலிருந்து 700 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள ஒரு கிராமத்தில் பிரார்த்தனை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஷபீர் மசியுல்லா குண்டு வெடிப்புக்கு ஒரு மாதத்துக்கு முன்பே போலீஸ் காவலில் இருந்தார். நேரடி சாட்சியங்கள் கொடுத்த தகவல்களின் படி குண்டு வைத்தவர்கள் தாடி இல்லாதவர்கள், ஆனால் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அனைவரும் பல ஆண்டுகளாக தாடி வைத்திருப்பவர்கள். 2008ம் ஆண்டு 7 பேர் உயிரிழந்த குண்டு வெடிப்பைத் தொடர்ந்து சந்தேகம் இந்து பயங்கரவாதிகள் பக்கம் திரும்பியது. இந்த சம்பவத்துக்கும் ஆரம்பத்தில் இந்தியன் முஜாகிதீன் போன்ற குழுக்கள் சந்தேகிக்கப்பட்டன.பின்னர் அபினவ் பாரத் மற்றும் ராஷ்ட்ரீய ஜாகரன் மஞ்ச் அமைப்புகளைச் சேர்ந்த பிரக்யா சிங் தாக்கூர், லெப்டினன்ட் கர்னல் புரோகித் மற்றும் ஸ்வாமி அமிர்தானந்த் தேவ் தீர்த் ஆகியோர் கைது செய்யப்பட்டனர்.சாத்வி பிரக்யா சிங் தாக்கூரின் மோட்டர் சைக்கிள் குண்டை வெடிக்கச் செய்ய பயன்படுத்தப்பட்டது. விசாரணையின் போது, ‘மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்புக்கும் அவர்தான் வெடிமருந்து கொடுத்தாக’ புரோகித் சொன்னார். ஆனால் ஹைதராபாத் போலீஸ் ஹூஜி உறுப்பினர்களை கைது செய்து வைத்திருந்ததால் இந்த விபரத்தை வெளியிட வேண்டாம் என்று சிறப்பு புலனாய்வு பிரிவு கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டது.
பிப்ரவரி 18, 2007ல் சம்ஜௌதா எக்ஸ்பிரசில் நடத்தப்பட்ட குண்டு வெடிப்பில் பெரும்பான்மை பாகிஸ்தானியர் உள்ளிட்ட 68 பேர் உயிரிழந்தனர்.ஆரம்பத்தில் எல்-இ-டியும் ஜே-இ-எம்மும் குற்றம் சாட்டப்பட்டன. கைது செய்யப்பட்டவர்களில் பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த அஜ்மத் அலியும் உண்டு.ஆனால், தடயங்கள் வலது சாரி இந்து இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்களை சுட்டிக் காட்டின. மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு மெக்கா மசூதி குண்டு வெடிப்பில் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே முறை இங்கும் பயன்பட்டிருந்தது. ஆர்.எஸ்.எஸ். பிரச்சாரக்குகளான சந்தீப் டாங்கேவையும் ராம்ஜியையும் போலீஸ் தேட ஆரம்பித்தது.
ஜூன் 4, 2008 அன்று, தானே சினிமா குண்டு வெடிப்பு தொடர்பாக ஹிந்து ஜன்ஜாக்ரிதி மற்றும் சனாதன் சன்ஸ்தா அமைப்புகளைச் சேர்ந்த ரமேஷ் ஹனுமந்த் கட்கரியும் மங்கேஷ் தினகர் நிகமும் கைது செய்யப்பட்டனர். ஜோதா அக்பர் திரைப்படத்தை திரையிடுவதற்கு எதிர்ப்பாக அந்த குண்டு வெடிப்பு திட்டமிடப்பட்டிருந்தது.
ஏப்ரல் 2006ல் நந்தாதில் உள்ள குண்டு உற்பத்தி பட்டறையில் பஜ்ரங் தள் உறுப்பினர்கள் என் ராஜ்கோண்ட்வாரும் எச் பன்சேவும் தவறுதலாக வெடிமருந்து வெடித்து கொல்லப்பட்டனர்.ஆகஸ்ட் 2006ல் அதே அமைப்பைச் சேர்ந்த ராஜீவ் மிஷ்ராவும் பூபிந்தர் சிங்கும் கான்பூரில் குண்டுகள் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கும் போது கொல்லப்பட்டனர். இவற்றைத் தொடர்ந்து மகராஷ்டிராவில் உள்ள பல நகரங்களில் மசூதிகளில் குண்டுகள் வெடித்தன. நந்தாதில் தயாரிக்கப்பட்ட குண்டு அவுரங்காபாத் மசூதிக்கானது என்று தெரியவந்தது. சம்பவ இடத்தில் அவுரங்காபாத் வரைபடமும் பொய் தாடிகளும் முஸ்லீம் ஆண் உடைகளும் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன.
2002-03ல் போபால் ரயில் நிலையத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வெடிக்கும் கருவி உள்ளூர் இந்துத்துவா தொண்டர்கள் ராம்நாரயன் கல்சங்கரா, மற்றும் சுனில் ஜோஷியுடன் தொடர்புடையவை என்று தெரிந்தன.
குண்டுவெடிப்பு, பயங்கரவாதம் என்றால் சினிமா கதைகளில் மட்டுமல்ல நாட்டின் போலீஸ் அமைப்புகளுக்கும் உடனே முசுலீம் இளைஞர்கள்தான் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். இந்த நினைவு பலநூறு அப்பாவி முசுலீம் இளைஞர்களை துன்புறுத்தி வருடக்கணக்கில் சிறையில் அடைப்பது என்று ஒரு பெரும் அடக்குமுறையை அமல்படுத்துகிறது. இந்தியாவின் அதிகார அமைப்புகள் அனைத்தும் இந்துமயமாகி இருக்கிறது என்பதற்கு இதைவிட என்ன சான்று வேண்டும்? உண்மையில் இதுதான் குண்டு வெடிப்புகளை விட ஆபத்தான பயங்கரவாதம்!


Big corruption traced out in Karnataka Wakf properties

நாளொரு ஊழல் பொழுதொரு விவகாரம் என்ற ரீதியில் ஊழல் செய்திகள் வெளிவந்துகொண்டிருக்கும் நிலையில்,  அண்மைக்காலமாக அறியப்பட்ட அலைக்கற்றை ஊழலினும் அதிக அளவில் கர்நாடக மாநிலத்தில் வக்ஃப் சொத்துக்களை விலைக்கு விற்று ஆதாயம் அடைந்த அரசியல்வாதிகளின் ஊழல் செய்தி கிடைத்துள்ளது.

வஃக்ப் சொத்துக்கள் 22,000 சொத்துக்களுக்கும் அதிகமாக, சட்டத்திற்கு புறம்பாக விற்பனை செய்தது தொடர்பாக ரூ. 2 லட்சம் கோடி அளவிற்கு முறைகேடு ஏற்பட்டுள்ளதாக வந்துள்ள தகவலால், கர்நாடகாவில் பெரும்பரபரப்பு ஏற்பட்டுள்ளது

கர்நாடக மாநில சிறுபான்மை ஆணையத் தலைவர் அன்வர் மணிப்பாடி, தனியார் செய்தியோடை ஒன்றுக்கு அளித்த பேட்டியில் 22,000க்கும் மேற்பட்ட வக்ஃப் சொத்துக்களை விலைக்கு விற்று ஆதாயம் பார்த்துள்ள விவகாரத்தில் ரூ. 2 லட்சம் கோடி அளவிற்கு முறைகேடு நடைபெற்றுள்ளது..  நடைபெற்றுள்ள இந்த முறைகேட்டில், காங்கிரஸ் கட்சியை சேர்ந்த 38 தலைவர்கள் உள்ளிட்ட அரசியல்வாதிகள் பலருக்கும் தொடர்பு உள்ளதாக அவர் கூறியுள்ளார்.

The dark side of Mecca Masjid

Posted: திசெம்பர் 14, 2011 in INDIAN MUSLIM

The Political Misfortunes of Muslim

Posted: நவம்பர் 17, 2011 in INDIAN MUSLIM

Indian Muslims, comprising so large a segment of the population that they can top the polls in any one of a hundred constituencies, are in a position to tip the political balance of the entire country

Yet, paradoxically, it is the Muslim community, more than any other, which is suffering from political deprivation. Individually certain Muslims have managed, as a matter of chance, to secure an insignificant number of political posts, but the Muslim community as a whole enjoys no political pre-eminence on the national scene. Nor does it, at the international level, have any share in establishing political relations with Muslim countries. Even in so relatively small a country as Sri Lanka, the Muslim minority has greater political standing than its Indian counterpart.

It is common for Muslim writers and speakers to lay the blame for this at the door of the Hindus. But this view is entirely without foundation. In this world, by the very law laid down by God, gain and loss are not external but internal in their origins. Any explanation seeking to hold other responsible for our deprivation must be rejected prima facie, since it in no way accords with the law of nature.If the truth be told, it is the incompetence of Muslim leaders which has given rise to this unfortunate situation. And Muslims, in actual fact, are now being made to pay for the crass inaptitude of leaders who launched movements based on shallow politics instead of creating among their followers a balanced political awareness—something for which there was a crying need.

If you go around any Indian city during the elections, you will find greater fervor for the elections in Muslim localities than in Hindu conclaves. This is a symbolic indication of the error which has led Muslims into their present state of political neglect. Misguided by incompetent leaders, they have come to feel that in simply empathizing with the national election fever, they are making an adequate contribution to the political scenario. They have stopped short of understanding that taking a real part in politics means full participation in the political processes of the country.

Muslims may display great zeal for sehri (food taken before dawn during the fasting of Ramadan) and iftar (the breaking of a fast in the evening after fasting all day during Ramadan), and for sermonizing on loudspeakers during the month of Ramadan, but they cannot be credited with taqwa (piety) if throughout the year they have not lead pious lives. Similarly, the mere display of enthusiasm for election activities on a few specified days will not bring them any significant political position in the country. They must realize that, for this, they must engage themselves fully and unremittingly in constructive national activity.

From 1947 till today, I have attended innumerable meetings without coming across any notable Muslim gathering which had been convened specifically to discuss the problems of the Indian nation. National issues simply do not figure on Muslim agendas. At Muslim meetings, communal issues, or more often, communal grudges are the favorite subjects of discussion. It would seem that national issues are of no concern to Muslims. I have often found, moreover, that Muslim speakers, invited to Hindu gatherings, give vent even there to the grudges of the Muslim community against the Hindus. This makes it abundantly obvious that Muslims have in no way identified themselves with the political mainstream of the country.

Muslims need seriously to consider the necessity to make their community an integral factor in the political system. For a start, their mode of entry into it could be an indirect one. For instance, Muslims could launch the publication of such newspapers as would be read throughout the country; they could play an effective role in trade unions and other such institutions which have a considerable influence on politics. But there is no significant Muslim presence in these organizations. And Muslim newspapers, if they are worth the name, are little better than communal complaint bulletins, bearing no relation to national journalism. So as trade unionism is concerned, Muslims are barely aware of it as a concept. And so on.

Over the last fifty years, under the guidance of self-styled Muslim leaders, what Muslims have largely done in the name of political activity is vote Congress. Yet, throughout this period they have never felt the need to become part of the administrative structure of the Congress Party. Now, frustrated with the Congress, they tread the path of negative voting. At present, any party claiming to oppose Congress policies can have the Muslim vote for the asking.

To my way of thinking, if Muslims want to have what is politically their due, they should first of all establish their own viability vis-à-vis mainstream politics. Only then will they be in a position to chalk out any real election program and secure benefits which at the moment seem beyond their reach.

For this to become a reality, Muslims must develop a strong journalistic network which is decidedly national in character. This will establish the bona fides of their patriotism and provide an acceptable base from which to project a positive Muslim identity with a wholesome political stance. However, a brand of Muslim journalism which is genuinely national in character cannot come into existence simply by calling some publication a ‘national newspaper’ and placing it on the news stands. In order to launch and sustain such a venture, Muslims will be obliged to enter the field of industry. For, in the world of today, industry is the institution which ‘feeds’ the national press. So long as Muslims have no appreciable share in large scale industry, they will not bring into existence any journalism worth the name.

But it is not just the lack of their own nationwide press that helps to perpetuate the Muslims’ political under-representation. Even journalistic opportunities in the existing national press are not availed of by them because of their own backwardness. Major national issues may be regularly thrashed out in the national dailies, but whenever there is a Muslim contribution, it may be taken for granted that it is about some narrow communal issue and takes the form of a demand or a protest. Letters and articles by Muslims (and I have seen this in several major national dailies), far from urging Muslim participation in national political processes, are mere expressions of Muslim reactions against others in restricted local sphere.

Muslims need to be roused to a proper political awareness. They must be led to understand that politics, far from being just another name for reaction or negative voting, is actually the science and art of government. They must realize that inflicting defeat on one party in order to make another party victorious is only one aspect of politics. And it is nothing more than a kind of political somersault. If such somersaults have not improved the Muslims’ situation in the past, they are even less likely to do so in the future.

Muslims will have to make their presence felt—in a positive sense—in the political environment of the country, they will have to participate actively in the ongoing political processes. And they will have to prove at the national level that such participation on their part is of vital significance. For instance they can provide an important link in establishing good relations between India and West Asian Muslim countries, and they can play a useful role in securing different kinds of contributions from Muslim countries to the Indian State, etc.

It is regrettable that present circumstances and current attitudes rule out hopes of any such activity. For instance, whenever our Muslim leaders, both religious and secular, visit Muslim or Arab countries, they present a negative picture of India, projecting it as an anti-Muslim country. Due to this unwise approach, it is not possible to secure the kind of contribution from Muslim countries which would significantly enhance the religion to reach the point of agree status of Indian Muslims. If Muslims, on the other hand, were to play a positive international role—which is certainly possible—they would see a sudden and radical improvement in their image throughout the country. No longer would they be regarded as liabilities, but as national and political assets. The day this happens will mark the beginning of a brighter future for Muslims all over India.

There is no doubt that India offers every possibility for the construction of a great political future for Muslims. But the secret of securing such a future lies not in the ability to make or break political parties at election time, but in the reform of the community at the political level and in an increased political awareness. The secret, in fact, is not external to the Muslims but within them.At present, everywhere among the educated classes of Muslims, discussions of the national Muslim agenda are going on. Meetings are being held. A whole spate of articles is appearing in the Hindi and English press. Books on the subject are being published. But nowhere do Muslims figure in their activities. They are almost entirely isolated from the whole issue.

The Muslim role in politics is the subject of much oratory and features regularly in the press. But the founding of a political party on the basis of a single community is more likely than not to exacerbate Muslim problems. The need of the hour is for Muslims to join national political parties and, by becoming part of their organizational structure, make themselves effective at the stage where political decisions are taken.

At present, Muslims in this country are viewed as a group with a grievance. Nowhere do they assume the stature of political entities, either in intellectual discussions or in practical activities. The best way for Muslims to resolve this identity crises would be to throw themselves wholeheartedly into the political processes of the country. I am certain that, in filling this great vacuum, they would become a political asset to the country—to the point where, one day, one of their numbers might ultimately become the nation’s prime minister.one country and one country alone; that cably linked with the progress of ully accomplished, we must rid ourselves of our obsess…

Maulana Wahiduddin Khan


மௌலான அபுல் கலாம் ஆசாத்தின் பிறந்த தினமான நவம்பர் 11ஆம் தேதி தேச கல்வி தினமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. நமது நாட்டின் கல்வித் துறையை வடிவமைத்ததில் இவருக்கு பெரும் பங்குண்டு. சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் கல்வி அமைச்சராக பொறுப்பேற்று 11 ஆண்டுகள் இத்துறையை வழிநடத்திச் சென்றார்.

ஆசாத் அவர்கள்தான் தேச கல்வி முறைக்காக முதலில் குரல் எழுப்பியவர். தேச கல்வி கொள்கைக்கு (1986) இதுதான் அடிப்படையாக விளங்குகிறது. இந்த கொள்கை 1992இல் புதுப்பிக்கப்பட்டது. அனைத்து மாணவர்களுக்கும், சாதி, மத இட, பால் பாகுபாடின்றி தரமான கல்வியை குறிப்பிட்ட நிலை வரை அளிக்க வேண்டும் என்று ஆசாத் வலியுறுத்தினார்.

அனைத்து கல்வித் திட்டங்களும், மதச்சார்பற்ற மதிப்பீடுகளுக்கும், அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தின் கட்டமைப்பிற்கும் ஏற்றவாறு இருக்க வேண்டும் என்பதில் ஆசாத் உறுதி காட்டினார். 10+2+3 என்ற பொதுவான கல்வி முறையை இந்தியா முழுவதிலும் பரவலாக்க அவர் விரும்பினார். இலவச கல்வி உரிமை மசோதா மத்திய அமைச்சரவையின் ஒப்புதலைப் பெற்றுள்ள இத்தருணத்தில் மௌலான ஆசாத் இருந்திருந்தால் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பார். இந்த மசோதா இலவச, கட்டாயக் கல்வியை அடிப்படை உரிமையாக்கியுள்ளது. நமது நாட்டின் செல்வம் வங்கிகளில் இல்லை, ஆரம்ப பள்ளிகளில் உள்ளது என்று சொன்னவர் அவர்.

1888ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 11ஆம் தேதி, மௌலானா கைருதீனுக்கும், அலியாவுக்கு மகனாக, மெக்காவில், மௌலான அபுல் கலாம் ஆசாத் பிறந்தார். 10 வயதிலேயே குரானை கற்றுத் தேர்ந்தார். 17 வயதில் இஸ்லாமிய உலகில் பயிற்சி பெற்ற ஆன்மீகவாதியாக அறியப்பட்டார். கெய்ரோவில் உள்ள அல் அசார் பல்கலைக்கழகத்தில் அவர் கற்ற கல்வி அவரது அறிவை விசாலமாக்கியது. அவரது குடும்பம் கல்கத்தாவில் குடியேறிய பின்பு லிசான்-உல்-சித்க் என்ற இதழைத் துவக்கி நடத்தினார்.
1905இல் வங்கப் பிரிவினையின் போது ஆசாத் அரசியலில் நுழைந்தார். நடுத்தர வர்க்க இஸ்லாமிய சமூகத்தினர் பிரிவினையை ஆதரித்த போது, அவர் கடுமையாக எதிர்த்தார். அரவிந்த கோஷ், சியாம் சுந்தர் சக்கரவர்த்தி ஆகியோருடன் இணைந்து பல்வேறு போராட்டங்களில் ஈடுபட்டார். இந்தியா ஒன்றுபட்ட நாடாக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அதற்கு பிறகு இந்தியா சுதந்திரத்தை வெல்கிறது (இண்டியா வின்ஸ் Fபிரிடம்) என்ற பிரசித்தி பெற்ற நூலை எழுதினார்.
சுதந்திரப் போராட்டத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்ட ஆசாத், சிறையில் பல ஆண்டுகளைக் கழித்தார். இந்திய தேசிய காங்கிரசின் முக்கிய தலைவராக விளங்கினார். 1920இல் திலகரையும், மகாத்மா காந்தியையும் சந்தித்தார். இச்சந்திப்பு அவர் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனையாக இருந்தது. காந்தியடிகள் கிலாபத் இயக்கத்தைத் துவக்கினார். முஸ்லீம் லீக் கட்சி காந்தியின் உண்ணாவிரதத்தை புறக்கணித்த போது ஆசாத் காந்தியுடன் இணைந்து முனைப்புடன் பணியாற்றினார். தமது 35வது வயதில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக உயர்ந்தார். அக்கட்சியின் இளம் வயது தலைவரும் அவரே. 1942இல் வெள்ளையனே வெளியேறு போராட்டத்தின் போது காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமை செய்தித் தொடர்பாளராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். சிம்லாவில் 1946இல் நடைபெற்ற கேபினட் மிஷன் பேச்சு வார்த்தைகளிலும் முக்கிய பங்காற்றினார். காங்கிரஸ் கட்சியின் பல தலைவர்கள் 1947இல் நடைபெற்ற இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினையை ஆதரித்த போது, அதற்கு எதிராக ஆசாத் உண்ணாவிரதம் இருந்தார்.
இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபின் மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத் முதல் கல்வி அமைச்சராக பொறுப்பேற்றார். 1947 முதல் 1958 வரை அவர் இந்தப் பதவியில் இருந்தார். சாகித்திய அகாடமி (1954), லலித் கலா அகாடமி (1954), கலாச்சார உறவுகளுக்கான இந்திய கவுன்சில் உள்ளிட்ட பல பிரபல அமைப்புகளை ஆசாத் உருவாக்கினார். ஆங்கிலேய ஆட்சியில் இந்திய கல்வியில் கலாச்சாரம் தொடர்பான அம்சங்கள் குறைவாக இருந்ததை உணர்ந்த அவர், அவற்றை வலுப்படுத்தும் முயற்சிகளில் இறங்கினார். கல்விக்கான மத்திய ஆலோசனை வாரியத்தின் தலைவராக இருந்த ஆசாத், பல்கலைக்கழகங்கள் உள்ளிட்ட மத்திய மாநில கல்வி முறைகளில் சீர்திருத்தங்கள் செய்ய பரிந்துரைத்தார். 14 வயது வரை அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் இலவச கட்டாயக் கல்வி அளிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

பெண் கல்வி, தொழிற் பயிற்சி, வேளாண் கல்வி, தொழில்நுட்ப கல்வி உள்ளிட்ட பல சீர்திருத்தங்களை பரிந்துரைத்தார். பல்கலைக் கழகங்களுக்கு கல்வித் துறை சார்ந்த பணிகள் மட்டுமல்லாமல் சமூகப் பொறுப்பும் உள்ளது என்று கூறினார். வயது வந்தோருக்கான கல்வித் துறையில் ஆசாத் ஒரு முன்னோடியாக இருந்தார். உருது, பார்சி, அரபு மொழிகளை கற்றுத் தேர்ந்தவராக இருந்தாலும் தேசிய மற்றும் சர்வதேச தேவைகளை முன்னிட்டு ஆங்கில மொழியை தொடர்ந்து பயன்படுத்தச் செய்தவர் ஆசாத். ஆரம்பக் கல்வி தாய் மொழியிலேயே இருக்க வேண்டும் என்றார். தொழில்நுட்ப கல்விக்கான அகில இந்திய கவுன்சிலை வலுவான அமைப்பாக மாற்றினார். 1951இல் காரக்பூரில் இந்திய தொழில்நுட்ப பயிலகம் (ஐஐடி) அமைக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பம்பாய், சென்னை, கான்பூர், தில்லி ஆகிய நகரங்களிலும் ஐ.ஐ.டி.கள் அமைக்கப்பட்டன. தில்லியில் 1955இல் திட்டமிடுதல் மற்றும் கட்டிட கலைக்கான பள்ளி ஏற்படுத்தப்பட்டது.

மதவாதத்தை ஒரேடியாக குழி தோண்டிப் புதையுங்கள் என்பதுதான் ஆசாத் மாணவர்களுக்கு எப்போதும் கூறும் அறிவுரையாகும். மாணவர்களின் ஒழுக்கமின்மை குறித்து அவர் வேதனைப்படுவார். 1954இல் கல்விக்கான மத்திய ஆலோசனை வாரிய கூட்டத்தில் பேசும் போது, எந்த காரணமுமின்றி மாணவர்கள் போராட்டத்தில் ஈடுபடுவது குறித்து மிகவும் வேதனைப்படுவதாகவும், இத்தகைய போராட்டங்கள் தேசத்தின் கலாச்சார வேரை அசைத்துப் பார்ப்பதாகவும் அவர் வருத்தப்பட்டார். இன்றைய மாணவர்கள் நாளைய அரசியல் தலைவர்கள், அவர்களுக்கு முறையான பயிற்சிகளை அளிக்காவிட்டால் தேசத்திற்கு தேவையான தலைமைத்துவம் கிடைக்காமல் போய்விடும் என்ற கருத்தினைக் கொண்டிருந்தார் ஆசாத்.
அரபு, உருது, பார்சி ஆகிய மொழிகளில் மௌலான அபுல் கலாம் ஆசாத் பல நூல்களை எழுதியுள்ளார். குரானை அரபு மொழியிலிருந்து பார்சி மொழிக்கு மொழி பெயர்த்தார். 1977இல் சாகித்திய அகாடமி இதனை ஆறு பகுதிகளாகப் பிரசுரித்தது.
மௌலான அபுல் கலாம் ஆசாத் அற்புதமான ஒரு மனிதர். தனது வாழ்வின் இறுதி வரை இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமைக்காக அரும்பாடுபட்டார். தேசிய கல்வி தினமாக கொண்டாடப்படும் அவரின் பிறந்த தினத்தன்று ஆசாத் நாட்டுக்கு ஆற்றிய அரும் பணிகளை நினைவு கூர்வோம்.

Hindu Kush means Hindu Slaughter?

Posted: ஒக்ரோபர் 16, 2011 in INDIAN MUSLIM

Introduction

Right-wing Hindus invented baseless stories and fabricated history in order to sow seeds of hatred and enmity between the Hindus and the Muslims. One of their latest fabrication is the “Hindu-Killers – Hindu Kush” myth. They hijacked the word and attributed a different meaning to feed their extreme nationalist ideology and incite the ignorant Hindus.

Shrinandan Vyas published a dubious articled based on fabricated references arguing that the Muslims committed genocide against the Hindu population. Obviously this is far from the truth and Insha’Allah (God-Willing), I will dispel this myth since it is a great hindrance to many Hindus to discover the true history of Islam.

Fabricated evidence?

Shrinandan Vyas deliberately supplied fabricated references to credible sources to strengthen his argument that the ‘Hindu-Kush’ really stands for ‘Hindu-Killers’. Apparently, Shrinandan’s only method is the use of dishonest tactics.

He writes in his abstract:

All Standard reference books agree that the name ‘Hindu Kush‘ of the mountain range in Eastern Afghanistan means ‘Hindu Slaughter‘ or ‘Hindu Killer‘.  Most of his references (fabricated) are from Encyclopaedia Britannica. He writes that the Encyclopaedia Britannica states:

‘The name Hindu Kush first appears in 1333 AD in the writings of Ibn Battutah, the medieval Berber traveller, who said the name meant ‘Hindu Killer’, a meaning still given by Afgan mountain dwellers who are traditional enemies of Indian plainsmen (i.e. Hindus)  This statement is nowhere to be found in the Encyclopaedia Britannica nor in Ibn Battutah’s writings. If Shrinandan Vyas had really believed in his argument, he would have stated the original quote of Ibn Battutah and where it is located but using such honest tactics would already discredit his argument in the first place.

Who was Ibn Battutah? Ibn Battutah (full name, Abu ‘abd Allah Muhammad Ibn ‘abd Allah Al-lawati At-tanji Ibn Battutah ) was a medieval Arab traveller and the author of one of the most famous travel books. He never alleged that the name Hindu Kush means ‘Hindu Killer or Slaughter’ but rather, he affirmed that it means ‘Mountains of India’.

Britannica Encyclopaedia states:

The name Hindu Kush derives from the Arabic for “Mountains of India.”[1]  Furthermore, the name Hindu Kush did not first appear in 1333 AD in the writings of Ibn Battutah but  appeared on a map published circa AD 1000.

Britannica Encyclopaedia states:

Its earliest known usage occurs on a map published about AD 1000.[2]

Myths and Legends?

Shrinandan Vyas did not stop at dishonesty but he also included fables and legends regarding certain “Indian” Kingdoms that were never recorded.

He wrote:

History of Hindu Kush and Punjab shows that two major kingdoms of Gandhaar & Vaahic Pradesh (Balkh of Bactria) had their borders extending far beyond the Hindu Kush. Legend has it that the kingdom of Gandhaar was established by Taksha, grandson of Bharat of Ayodhya (6). Gandhaar’s borders extended from Takshashila to Tashkent (corruption of ‘Taksha Khand‘) in the present day Uzbekistan. In the later period, Mahabharat relates Gaandhaari as a princess of Gandhaar and her brother, Shakuni as a prince and later as Gandhaar’s ruler.

These kingdoms that Shrinandan refers to never existed or were ever recorded in written history.Gandhara is the ancient name of a region in eastern Afghanistan and north-west Pakistan centred on the Swat River and Kabul River. It was originally a province of the Persian Empire and was reached in 327 BCE by Alexander the Great.

The timeline of the city is as follows [3]:

  • Circa 2300-c.1700 BCE Indus Valley civilization
  • Circa 1700-c.520 BCE No records
  • Circa 520-c.400 BCE Persian Empire
  • Circa 329-c.316 BCE Occupied by Alexander the Great and Macedonian generals
  • Circa 316-c.180 BCE Controlled by the Maurya dynasty, founded by Chandragupta. Converted to Buddhism under King Asoka (273-232 BCE)
  • Circa 180-c.10 BCE Under control of the Indo-Greek Kingdom, with some incursions of the Indo-Scythians from around 100 BCE.
  • Circa 10 BCE-c.20 CE (Common Era) Kushan Empire
  • Circa 20-c.75 CE Parthian invasion and Indo-Parthian Kingdom. Rule of Commander Aspavarman?
  • Circa 75 CE- c.230 CE Kushan Empire
  • Circa 230-c.300 CE Kushanshahs A Persian state established as a buffer zone and a Persian dependency.
  • Circa 300-c.450 CE Controlled by the Guptas
  • Circa 450-c.565 CE White Huns (Hephthalites)
  • Circa 565-c.712 CE Local control
  • Circa 712-850 CE Controlled by the Caliphate

Note, that before Chandragupta controlled the region, it was controlled and occuppied by Alexander the Great. There is no mention of the kingdoms that Shrinandan stated. Bactria (Vaahic Pradesh) was an ancient Greek kingdom in Central Asia. Its capital was Bactra which is the present-day Balkh in North Afghanistan. Shrinandan wrote that Chandragupt Maurya (Candra Gupta Maurya) took ‘charge’ of Vaahic Pradesh (Bactria) in 325 BC:In the well documented history, Emperor Chandragupt Maurya took charge of Vaahic Pradesh around 325 BC and then took over Magadh.But Candra Gupta Maurya never conquered that area but rather was given to him by Seleucus I (Nicator), the founder of the Seleucid dynasty in Iran.

Britannica Encyclopaedia states:

Greek sources report that he engaged in a conflict in 305 BC in the trans-Indus region with Seleucus I (Nicator), one of Alexander’s generals, who, on the death of Alexander, had founded the Seleucid dynasty in Iran. The result was a treaty by which Seleucus ceded the trans-Indus provinces to the Maurya and the latter presented him with 500 elephants. A marriage alliance is mentioned, but no details are recorded.[4]
So why did Shrinandan rely on legends and fables of the Indian history? Is it because there was no written history in India before the Muslims arrived in India? It is widely agreed by specialists in Indian history that there was no systematic written history in India before the spread of Islam.

This is also supported by the statement of Dr. Gustav le Bon who wrote:

There does not exist a history of ancient India. Their books contain no historical data whatever, except for a few religious books in which historical information is buried under a heap of parables and folk-lore, and their buildings and other monuments also do nothing to fill the void for the oldest among them do not go beyond the third century B.C. To discover facts about India of the ancient times is as difficult a task as the discovery of the island of Atlantis, which, according to Plato, was destroyed due to the changes of the earth… The historical phase of India began with the Muslim invasion. Muslims were India’s first historians.”[5]
So it does not come as a surprise that the right-wing Hindus rely on distorted or rather fabricated historical evidence.

The meaning of Hindu Kush

Since there are no records of his alleged genocide, I will still have to clarify the meaning of ‘Hindu Kush’ for the sake of argumentation.
Britannica Encyclopaedia states:

The name Hindu Kush derives from the Arabic for “Mountains of India.”[6]  The region was also called Caucasus Indicus in the ancient times. Before the advent of the Muslim era, it was also referred as Kush in a sixth-century early Talmudic tractate. In the Pashto language of Afghanistan, it is called “Hindu Koh” which means ‘Mount India’.

Massacres

Shrinandan argues that 1,500,000 perished during one of the many repeated invasions on the city of Herat in western Afganistan. Shrinandan grossly has twisted the historical evidence regarding the massacres of the Herat inhabitants.

He wrote:

The Afgan historian Khondamir records that during one of the many repeated invasions on the city of Herat in western Afganistan, 1,500,000 residents perished  Herat was captured in 660 CE by the Muslims and it became the centre of the Islamic Empire. It stayed under their rule until Mongols invaded in the 13th century and inflicted great suffering on the city. The Mongols were known for their whole-scale slaughter. Historians record that at least 1,600,000 people were killed at Heart during the invasion by the Mongols. But according to Juzani, he gives the number 2,400,000. So in other words, the estimation cited by Shrinandan and attributed to the Muslim liberation of the city is another whimsy fabrication.

So apparently, Shrinandan twisted the words of Khondamir to give the indication that the holocaust referred to the Muslim conquest.

Shrinandan wrote:

Mughal emperor Akbar ‘ordered the massacre of about 30,000 (captured) Rajput Hindus on February 24, 1568 AD, after the battle for Chitod
Without elucidating that statement, he rather made it plain and leaving out the context of that battle. When Akbar protracted fighting in Mewar, he captured the fortress of Chitor and giving them the option to surrender. The city was composed of ferocious Rajputs who did not want to surrender and acknowledge his position as the ruler. They rebelled against him which resulted to their deaths. Rajputs were known as the most belligerent Hindus

After the capture of the city, other Rajput rajas now accepted his position as a ruler (i.e. emperor) and also concluded marriage alliances with him.Furthermore, Rajputs attained the highest ranks, as generals and as provincial governors, in the Mughal service after they surrendered and recognized him as the emperor. Akbar who is praised by even the Hindus was known for his tolerance.

The Encyclopaedia Britannica states:

Akbar’s reign was an example of the stimulating effects of cultural encounter. It has also often been portrayed as a model for future governments—strong, benevolent, tolerant, and enlightened. Effective government in a country geographically as vast and socially as complex as India demands a wide measure of social support: Akbar understood this need and satisfied it.[7]

Conclusions

So thus, the article that Shrinandan produced is nothing more than a series of unsubstantiated assertions that are based on fabricated references.
It is widely known that the right-wing Hindus usually use methods such as threats, violence and murder to force their agenda on the masses. Recently they adopted an extra method, often referred to as propagandic history, to provoke and incite the Hindus to commit crimes against the Muslims. This article is a perfect example of their neo-fascist propaganda.

This is also evident in the words of the liberal historian, Radhika Singha, who said:

The right-wing are prepared to go to any lengths to control and manipulate the writing of history.[8]
And Allah knows best!


வரலாற்றின் பக்கங்களில் புழுதி படிவதும், காலம் அதனை துடைத்து மானுடத்தின் பார்வைக்கு கொண்டு வருவதும் எப்போதும் நிகழக் கூடியதாகவே இருக்கிறது.வரலாற்றுப் பக்கங்களிலிருந்து கிட்டத்தட்ட மறைந்து விட்ட ஒரு வீர காவியம் கான் சாஹிபுடையது.

ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து தனது தனித்திறமையினால் மதுரையின் மன்னராக ஆனவர் வீரர் கான் சாஹிப். ஆங்கில அரசுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கிய இவர் சில துரோகிகளின் சூழ்ச்சியினால் சிறைப்பிடிக்கப் பட்டு ஆங்கிலேயரால் தூக்கிலிடப்பட்டார்.

இவரது வாழ்வைப் பற்றிய சரித்திரக் குறிப்புகளில் சில சுவாரசியமான பக்கங்களை இனி பார்ப்போம்:

khan sahib book coverஇவர் பிறப்பிலேயே முஸ்லிமா, அல்லது வேளாளர் குலத்தில் பிறந்து பிறகு முஸ்லிமாக மாறியவரா என்பதில் பலவிதமான கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன. இதுபற்றி ‘மஹதி’ எழுதிய ‘மாவீரர் கான் சாஹிப்’ என்ற நூலில் ஆதாரங்களுடன் விளக்கப் பட்டிருக்கிறது.

கான் சாஹிப் வேளாளர் குலத்தில் பிறந்தவர் என்று சொல்லும் ஒரே ஒரு குறிப்பு எஸ்.ஸி.ஹில் என்பவர் எழுதிய “Rebel Commandant Yusuf Khan” என்ற நூலில் காணப்படுகிறது. 318 பக்கங்கள் கொண்ட அந்த நூல் கான் சாஹிப் ஆங்கிலேயரால் தூக்கிலிடப்பட்ட பின் 150 ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப் பட்டது. இந்த நூலாசிரியரிடம் ஓர் அரசாங்க அலுவலர், கான் சாஹிப் வேளாளர் குலத்தில் பிறந்தவர் என்றும், பெயர் மருதநாயகம் பிள்ளை என்றும், பின்னால் முஸ்லிம் ஆகி யூசுப்கான் என்ற பெயரை வைத்துக் கொண்டார் என்றும் தெரிவித்தாராம். அவர் தம் கூற்றுக்கு ஆதாரம் ஒன்றும் காட்டவில்லை. கான் சாஹிபின் வாழ்க்கையைக் கூறும் வேறு எந்த நூலிலும் இந்தக் குறிப்பு காணப்படவில்லை.

கான் சாஹிப் வேளாளர் குலத்தில் பிறந்து பிறகு முஸ்லிமாகியிருந்தால் அது அவர் வாழ்க்கையிலேயே மிகவும் முக்கியமான சம்பவமாகும். எங்கே முஸ்லிம் ஆனார், யாரால் முஸ்லிம் ஆக்கப் பட்டார் என்ற விபரங்கள் பிரபலமாகியிருக்கும். கான் சாஹிப் உயிர்த் தியாகம் புரிந்து 150 ஆண்டுகள் வரையும் யாரும் அதைப் பற்றி தெரிவிக்கவோ, எழுதி வைக்கவோ இல்லை. வேளாளர் குலத்தில் பிறந்தவர் என்பதற்குச் சான்றுகளும் இல்லை. யூசுப்கானோ, அவருடன் நெருங்கிப் பழகியவர்களோ, ஆற்காட்டு நவாபோ, ஆங்கிலேயரோ அவ்விஷயத்தைப் பற்றி குறிப்பிட்டதே இல்லை. கான் சாஹிபின் வரலாற்றை எழுதிய மற்றவர்களும் தெரிவிக்கவில்லை. ஆகையால் கான் சாஹிப் வேளாளர் குலத்தில் பிறந்தவர் என்பது கட்டுக் கதையாகும்.

மாறாக, அவர் பிறவி முஸ்லிம் என்பதற்கு ஆதாரங்கள் உண்டு.

“கான் சாயபு சண்டை” என்ற நாட்டுப் பாடல் கான் சாஹிப் தூக்கிலிடப் பட்டவுடன் ஓர் இந்தியக் கவிஞரால் பாடப்பட்டது. அதில் கீழ்க்கண்டவாறு பாடப் பட்டிருக்கிறது.

“விகடமிடுவோர்கள் குலகாலன் – வெற்றி
விசைஆலிம் குலம் விளங்க வருதீரனான
ரதகஜதுரக படையாளன் – நல்ல
நடனமிகுபரு நகுலதுடி நிபுணகொடியான்”

இதிலிருந்து கான் சாஹிப் ஆலிம் குலவிளக்கு என்பது தெளிவாகிறது. (ஆலிம் = இஸ்லாமிய மார்க்க அறிஞர்). அந்தக் காலத்திலேயே வாழ்ந்த ஒரு கவிஞருக்குத் தெரிந்திராத ஒரு தகவலை 150 ஆண்டுகள் கழித்துப் பிறந்த அரசாங்க அலுவலர் எப்படி கண்டுபிடித்தாரோ தெரியவில்லை.

தவிர-

கான்சாஹிப் தூக்கிலிடப்பட்ட ஏழே நாட்கள் கழித்து ஆங்கிலேயர் ஒருவர், ஸ்காட்லாந்தில் இருந்த தம் நண்பருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் கான் சாஹிப் ஆங்கிலேயருடன் வீரப் போராட்டம் நடத்தியதை குறிப்பிட்டுவிட்டு இறுதியில் எழுதியதாவது:

“கான் சாஹிப் ஒரு பிறவி முஸ்லிம்
Khan Sahib is by birth a moor and is descended from the ancient seed of the nation.”

இந்தக் குறிப்பும் எஸ்.ஸி.ஹில் எழுதிய நூலில் பக்கம் 286-ல் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கிறது.

(Moor = The word was used more generally in Europe to refer to anyone of Arab or African descent).

இதனால் கான்சாஹிப் வேளாளர் குலத்தில் பிறக்கவும் இல்லை; பெயர் மருதநாயகம் பிள்ளையும் இல்லை என்பதை தெளிவாக தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ஒருவேளை இவர் மக்களால் போற்றப்பட்ட, மதுரையின் தலைவராக விளங்கியதால் ‘மதுரை நாயகம்’ என்று அழைக்கப்பட்டு, பின் பேச்சுவழக்கில் மதுரை என்பது மருதை என்று மருவி ‘மருதநாயகம்’ ஆகியிருக்கலாம்.

அல்லது கான்சாஹிபின் முன்னோர்களில் யாராவது மருதநாயகம் பிள்ளையாக வாழ்ந்திருக்கலாம். இந்திய முஸ்லிம்கள் அனைவரும் மதம் மாறியவர்களின் வழித்தோன்றல்கள்தாமே!

=======

ஆதார நூல்: ‘மாவீரர் கான் சாஹிப்’ – நூலாசிரியர்: ‘மஹதி’ – பதிப்பகம்: நேஷனல் பப்ளிஷர்ஸ்